Nieuw jaar, frisse moed

In de afgelopen maanden is mijn productiviteit laag geweest, voornamelijk te wijten aan, nou ja, luiheid. Vanaf nu is het mijn enige geode voornemen om deze site minstens 3 keer per week te bevuilen met mijn gedachten. Wees niet bang om me op die verantwoordelijkheid te wijzen.

Spinning Marathon

Vanaf vanavond 20.00 uur is het zover; de Spinning Marathon ten behoeve van het Ronald McDonald huis gaat van start. In de health en spa Plaza Sportiva wordt er 24 uur gespint. Daarnaast zijn er een heleboel leuke activiteiten waaronder DJ's, eten en drinken, verlotingen voor mooie prijzen en ga zo maar door.

Wil je dit goede doel steunen? Kom dan langs in de Euroborg.

Programma
Vrijdag 23 november

Vanaf 19.00 uur
Muzikale omlijsting door DJ's (Mitch, Chinoh en Fred) en live-bands (Cecarea, Scratchwood, Hit by a Blimp, en de Blue Train Bluesband)

20.00 uur
Startschot door burgemeester Jacques Wallage

20.00 - 24.00 uur
raadsleden en wethouders bijten een uur lang het spits af, tal van spinners op al dan niet gesponsorde fietsen komen in actie, gastcoach oud-wielrenner Gert Jacobs, Italiaans restaurant Il Lago en Jantje zag eens pruimen hangen doen de catering

Zaterdag 24 november

00.00 - 20.00 uur
Op weg naar de finish worden de fietsers aangemoedigd door prominenten, onder wie Victoria Koblenko, Mylene de La Haye, Piet van Dijken, Derk Bosscher. 's Middags is ook aanwezig is Rutger Smith (kogelstoter/discuswerper, 3e in Osaka)

12.00 - 13.00 uur
Selectie van FC Groningen deelt handtekeningen uit

14.00 uur
Dennis de TV-kok komt de lunch klaarmaken

19.00 - 20.00 uur
Oud-wielrenner Steven Rooks begeleidt fietsers tijdens het laatste uur

20.30 uur
Jacques d'Ancona overhandigt de cheque aan Ronald McDonald Huis en verricht verloting van de prijzen: 3 litho's van Corneille, high-tea Amstel Hotel, mountainbike, LifeFitness-fiets, expresso-apparaat, 2 kinderdesignstoeltjes en nog veel meer

Het evenement is voor iedereen toegankelijk (entree is Euro 2). Ook fietsers zijn nog welkom (deelname Euro 10 per uur).

Hardlopen in de herfst

In een tijd waarin mijn hardloopaspiraties weer vorm beginnen te krijgen (gelopen! meerdere keren deze week! Geen napijntjes in mijn nek!) begin ik weer meer om me heen te kijken naar andere hardlopers. Ik noem dat het "nieuwe-auto"-syndroom. Ook wel het nieuwe jas of schoenen-syndroom, waarbij je na aanschaf van een van de voornoemde items het begint op te vallen dat er wel erg veel van die items zijn. Voorbeeld je koopt rode schoenen en tadááá, je ziet opeens overal rode schoenen. Niet omdat ze er eerder niet waren, maar ergens in je onderbewustzijn is een registertje aangemaakt die ervoor zorgt dat rode schoenen je opvallen.

Terug op het punt. Ik fiets regelmatig door het Noorderplantsoen en het valt erg op dat een buitenproportioneel groot deel van deze post-4mijl lopers van het vrouwelijke geslacht is.
Een snelle google-search levert het eerste interessante feitje op: vrouwen zijn big-business. Het zal ongetwijfeld een kip-of-het-ei verhaal zijn, maar vrouwen zijn het onderwerp van een scala aan specifiek getargete websites, om toch vooral maar te gaan lopen. Gezien mijn anekdotale ervaringen lijkt dat goed aan te slaan.

De eerste website is er een van schoenenfabrikant Saucony, natuurlijk verpakt in een niet-bedreigend jasje (Dé site voor vrouwelijke loopsters). Ik heb niets tegen saucony, hartstikke goede schoenen, heb er zelfs een paar aan op het moment. Maar het is allemaal wel erg gelikt.

Een vrouwenlichaam steekt anders in elkaar dan een mannenlichaam, dat wist je natuurlijk al! Maar wist je dat dit ook invloed heeft op onze sportieve prestaties? We zijn bijvoorbeeld bijzonder geschikt voor duursporten. Dit komt doordat vrouwen anders omgaan met hun energie. We springen er zuiniger mee om, waardoor we langer door kunnen gaan. Op andere vlakken halen mannen ons dan weer in. Bijvoorbeeld op uithoudingsvermogen, omdat hun lichaam daar beter op is gebouwd.

Afgezien van het subtiele gebruik van "we" om vertrouwelijkheid en een daadwerkelijk vrouwelijk iemand te suggereren (en niet de reclameman die dit heeft bekokstoofd) is er natuurlijk iets raars aan de beweringen. Een vrouwenlichaam is bijzonder geschikt voor duursport. Gevolgd door het feit dat mannen meer uithoudingsvermogen hebben. Ik begrijp dat er een bepaalde waarheid in schuilt, fysiologisch gezien, maar op deze manier geformuleerd is het nogal een wassen neus. Is uithoudingsvermogen niet het zolang mogelijk volhouden van een bepaalde belasting met zo min mogelijk energieverbruik? Maakt dat mannen dat ook niet "zeer gschikt voor duursport"?

Maar wat is er nu eigenlijk waar?
Wees niet bang ik ga hier niet een ellenlang verhaal ophangen over de verschillen tussen mannen en vrouwen. Dat hebben anderen beter en vaker gedaan. Ik verwijs graag naar een weblog van 2 heren die er graag en veel over praten:

http://scienceofsport.blogspot.com/2007/10/women-vs-men-part-ii-physiology-of.html

Vergeet ook niet even verder rond te neuzen. Hele nuttige en informatieve artikelen over hardlopen en fietsen.

Maar terug naar de toename van vrouwen in het loopverkeer. Het is natuurlijk mogelijk dat dit aan mijn beperkte perceptie ligt. Dan maar de cijferlijstjes in.

Volgens cijfers van het Ministerie van VWS (rapportage sport 2006)
is de deelname aan joggen/trimmen (heerlijke benamingen) flink toegenomen in de periode '99-'03. (Van 8% naar 12%). Dat is natuurlijk mooi, maar wat betekend dat voor de verdleing man/vrouw? Volgens een volgende tabel neemt ruim 14,7 van de mannen en 9,9% van de vrouwen deel aan weer die vermalijde trim/jogsport. Zij geven daarbij een indexcijfer van de deelname van mannen t.o.v. vrouwen. In 1979 was dat indexcijfer 192 (dus bijna 2x zoveel). Na een initiele daling door de jaren 80 en 90 heen, steeg dat cijfer tot 195 in 1999. In 2003 was het opeens 148. Baddabing Baddaboomm. Aangezien een andere tabel weer wijst op de toename van het aantal deelnemers bij solosporten waarbij vrouwen een grotere stijging doormaken dan mannen (zelfs absoluut gezien nu groter) lijkt de voorzichtige conclusie dat ik niet helemaal gek ben op zijn plaats.

Meer vrouwen hardlopen. Nog meer mensen die ik wil voorblijven :)

Glory Glory Halleluja

Vandaag heeft de Nederlandse Triathlon Bond het volgende bekend gemaakt:

NTB past m.i.v. 2008 regelgeving voor stayerafstand aan
De Triatlonraad van de Nederlandse Triathlon Bond is dinsdag unaniem
akkoord gegaan met het voorstel om met ingang van 2008 de definitie
van de stayerzone aan te passen naar `een rechthoek van 12 bij 3
meter'. Daarmee wordt gehoor gegeven aan de wens van veel atleten,
organisaties en wedstrijdofficials om terug te keren naar de `oude
regelgeving' op dit gebied. De in 2007 op basis van de internationale
regelgeving aangepaste stayerafstand wordt hiermee in 2008 weer min of
meer terug gebracht naar de tot en met 2006 geldende afstand van 10 meter.

Tot 2007 stond in het Nederlandse wedstrijdreglement dat de afmetingen
van de stayerzone een rechthoek van 10 meter lang en 2 meter breed
bedroeg. Het centrum van de 2 meter werd daarbij gemeten van de
achterkant van het achterwiel. In 2007 werd dit aangepast naar een
rechthoek van 7 meter lang bij 3 meter breed. Het midden van de
voorste lijn van 3 meter werd daarbij gemeten vanaf het voorste punt
van het voorwiel.

De nieuwe stayerzone bleek echter zodanig verkleind (effectief slechts
5 meter tussen het achterwiel van de voorste atleet en het voorwiel
van de achterste atleet) dat atleten een ongewenst voordeel van elkaar
genoten en officials dit voordeel onvoldoende konden beoordelen. Ook
bleek de ITU tijdens internationale evenementen reeds toestemming tot
uitzondering op deze regel te verlenen. Tijdens het WK in Lorient
(Fra) werd de stayerzone bijvoorbeeld aangepast naar 10 bij 3 meter en
in een aantal ons omringende landen bleek de wijziging in de
internationale regelgeving geheel niet te zijn doorgevoerd.

Voor nationale wedstrijden (die vallen onder de NTB-regelgeving) wordt
m.i.v. 1 januari 2008 in artikel E.2.3.a. van het wedstrijdreglement
de "7" te vervangen door "12". Vanwege het feit dat het meetpunt in
het oude reglement een andere is dan in het nieuwe reglement kan
hierdoor de verdere tekst van het artikel hetzelfde blijven. Effectief
zal de afstand tussen de voorste atleet en de daarachter rijdende
atleet hiermee maximaal ca. 10,5 meter bedragen.

Voor internationale evenementen die in Nederland worden gehouden zal
de ITU gevraagd worden dispensatie te verlenen op het betreffende
artikel, zodat bij deze wedstrijden ook bovenstaande definitie
gehanteerd kan worden. Aan de ITU zal tevens verzocht worden om op het
eerstvolgende congres deze regelwijziging te agenderen, zodat deze ook
voor de internationale reglementen kan gaan gelden

Dat is goed nieuws. Triatlon is een individuele sport en die werd een stuk minder individueel door het feit dat je wel erg veel voordeel had van je voorganger (op de fiets) bij deze korte tussenafstand. Deze nieuwe regelgeving is een goed ding, en dat zeg ik heus niet omdat fietsen mijn sterkste onderdeel is ( ;) )
Er is vooral door atleten om gezeurd en gezeurd. Goed dat er naar geluisterd wordt.

Filmpje deel 1

Voor de mensen die geen beeld hebben bij wat ik vroeger uitvoerde de volgende filmpjes:

opleiding:

Korps filmpje 1

Korps filmpje 2

Korps filmpje 3

Operationeel

Au-oe-wa

Anatomie van een (verloren?) seizoen

In de week na Antwerpen, net voor we op vakantie zouden gaan was het raak. Voor het eerst van mijn leven in een auto-ongeluk. Een parkeerfoutje wel eens gemaakt, als passagier wel ondersteboven gelegen in een wadi maar dat was het dan ook wel.
Het was ook meteen goed raak. Rijdend langs het Spaarne (haarlem) onderweg naar familie, stonden we op het punt te stoppen voor een stoplicht. We stonden bijna stil, maar onze achterligger niet. Deze besloot verschillende natuurwetten aan zij laars te lappen en er van uit te gaan dat zijn zwaargepimpte Civic zich door de verzameling atomen die onze auto was kon boren.
Na een flinke klap en vervolgens nog een klap (want als je met 40/50 p/uur wordt geraakt dan glijd je door......) staan we stil. Suzanne en Annemarie zitten ook in de auto en ik check snel hoe het met ze is. Daarna de auto uit, wat kan dat dan benauwend zijn, maar ook om te kijken of onze held er niet vandoor gaat. Meteen voel ik me aangeslagen. De man staat echter beteuterd naar zijn gigantische voorbumper te kijken. Prioriteiten moet je stellen......

Het is even wachten op de politie en ondertussen maken de 3 (1e auto, ikzelf en aanrijder) betrokken vast de papieren op. Bij meneer kan er geen sorry of andersoortige boe of bah af. Ook niet van zijn vriendin, die het zelfs porbeert de draaien dat het niet zijn schuld is. Ammehoela. De politie is rustig en correct en helpt ons bij het bestellen van een sleepauto. Aangezien alleen onze auto in zodanige staat is dat verder rijden niet verantwoord is. De deuren zijn uit het lood, de motorkap is een piramide en ook het dashboard lijkt ontzet. Nice!
Dirk, de vriend van Anne komt ons ophalen, helemaal uit Friesland komt hij gereden. Dat was echt geweldig! Hij haalt ons op in een restaurant waar we met de Haarlem-connectie zitten te eten. Zij waren al snel na de impact aanwezig en hebben geholpen bij alle zaken die geregeld moesten worden, waaronder op de auto letten terwijl wij naar het ziekenhuis reden. Ik voelde me toch behoorlijk woozie en ook de dames wilden wel even naar hun nek laten kijken.

In het Kenmener gasthuis word ik eerst op een bed gelegd met een brace om. De dienstdoende EH-arts geeft me een kort onderzoek en constateert dat het waarschijnlijk een spierprobleem is. Hij geeft me de opdracht mee lekker aan de pijnstillers te gaan en dan trekt het vanzelf weg. Achteraf komt een uitspraak bij me op die ik ooit op de radio hoorde

50% of all doctors finish in the bottom half of their class

Dit was zeker geen hoogvlieger. Maar zo zou ik er nog meer tegenkomen. 3 dagen later zaten we op het vliegtuig naar de Dominicaanse republiek. Maar dat is weer een ander verhaal voor een andere keer....... :)

Na 3 weken, en nog steeds flinke nekklachten toch maar weer eens aan de bel trekken. Suzanne en Anne hadden ook nog wel last, maar waarschijnlijk had ik gespannener spieren omdat ik het stuur vast had, resulterend in grotere problemen.
Aangekomen bij de huisarts bleek die dezelfde mening toegedaan. Spierprobleempje. Gaat wel weer over. Maar voor de zekerheid moest ik toch maar even bij de fysio langs gaan. Want ja, ik was nogal een fanatiek mannetje, dus ik kon wel wat begeleiding (lees: tempering) gebruiken.
De fysio was er snel uit na een aantal functietesten; cervicaal, daar lag het probleem.




Wat betekend dat nu eigenlijk.Je hoofd klapt bij zo'n ongeluk snel heen en weer. Eerst strekt alles zich helemaal de ene kant op en vervolgens de andere kant.
Dat zorgt voor een aantal dingen. Uitrekking, compressie (samenpersing) en verschuiving komen veel voor.Je nek is een bijzonder iets, op ingewikkelde wijze samengesteld uit wervellichamen, gewrichtjes,tussenwervelschijven, spieren,pezen, bandjes, bloedvaten,zenuwen en nog veel meer. Dit is allemaal relatief kwetsbaar. Op het moment dat je dat uitrekt gaat dat pijn doen. Net zoals bij een enkel of een knie. Het nadeel van de nek is dat er ook zaken als zenuwen voor de hersenen doorheen lopen. Als die beschadigt raken kun je last krijgen van bijvoorbeeld concentratieverlies.
Gelukkig kun je aan de omvang van dit stuk wel zien dat het met mijn concentratie wel snor zit.

Vanaf dat moment sta ik eigenlijk stil. 2 keer per week ga ik naar de fysio. Deze voert tracties op mij uit. Vrij vertaald betekent dat ik op de behandeltafel ga liggen en dat er aan mijn hoofd getrokken wordt. Het voelt wat tegennatuurlijk om je hoofd van je lichaam weg te voelen trekken, maar ze zeggen dat alles went.

Zwemmen is een no-go voor voor de hand liggende redenen.
Fietsen is een no-go vanwege het feit dat je dan je hoofd in je nek hebt.
Lopen is een no-go vanwege schokbelasting. Elke klap voel je in je nek.

Wat doe je dan wel vragen jullie?
Fietsen op de hometrainer, lekker rechtop. Of op de zitfiets. Ook de crosstrainer komt nog wel eens voorbij, maar dan wel zonder de armen te gebruiken. Krachttraining voor het onderlichaam. Wandelen. Je zou zeggen genoeg, maar voor zo'n gek als ik bij lange na niet genoeg.

Maar er is berusting. Ik hou veel tijd en energie over voor andere dingen. Dragen kan ik niet, maar gelukkig kan ik mijn functie als fitness-instructeur wel invullen. Veel met het mondje doen is het devies, Gelukkig ben ik er niet op gevallen.

Te snel willen is niet goed, daarom zet ik mijn pijlen op volgend jaar augustus. De triatlon van Antwerpen en 3 weken later de triatlon van Almere. Alles wat ik daarvoor meepak is mooi meegenomen.

Maar nu eerst rrruuust.

Terugblik op een seizoen deel 1.

Oktober, net na de Ironman van Hawaii (tot diep in de nacht gekeken op Duitse TV. Gelukkig was de wedstrijd erg spannend en inspirerend, want van het duitse commentaar hoef je het niet te doen) is het tijd om terug te kijken op het afgelopen triathlonjaar.

Een triathlonseizoen verdeelt zich globaal in 3 stukken;

1. Na/Voorseizoen. Globaal de periode waarin veel hardloopwedstrijdjes worden gedaan. Ook zijn er dan verschillende duathlons (lopen-fietsen-lopen) en wintertriathlons (met schaatsen).
2. 1e seizoenshelft. Van Mei tot eind Juni/begin Juli. Vooral in het Noorden is het dan erg druk.
3. Na de bouwvak krijgen we de tweede golf, tussen half augustus en eind september/begin oktober.

Het Na/Voorseizoen was weer traditioneel. Omgaan met blessures! In mijn geval was dit knieproblemen in de vorm van TIFS. TIFS? Tractus Iliotibialis Frictie Syndroom. Dit betekend dat je een irritatie hebt aan de peesband die over de zijkant van je been loopt. Ilio is dan het punt waar de band ontspringt (heup) en Tibialis is het punt waar de band in uitloopt (bot in je scheenbeen). Nu zit er een gewricht tussen die beide punten (knie) en daar is dan ook het probleem. Door een aantal factoren (bijvoorbeeld overbelasting) kan het zijn dat deze band wat strakker wordt. Daardoor schuurt deze als het ware over je dijbeenbot heen, op weg naar je scheenbeen. Wat schuurt irriteert, dat weet iedereen die zich wel eens heeft uitgeleefd op het hoogpolige tapijt.

Wat je voelt (wat ik voelde) was echte zenuwpijn. Na een paar minuten hardlopen was de pijn zo heftig dat ik wel moest stoppen. Dit ondanks zeer ver doorgevoerde Friese koppigheid.
De therapie hiervoor is fricties. De (sport)fysiotherapeut zet zijn vinger of duim op DÉ plek en gaat aan het wrijven. Dit moet de doorbloeding stimuleren en de pijn dempen. Beetje zoals wrijven over je elleboog als je je gestoten hebt. Dit in combinatie van specifieke krachttraining en een langzame opbouw (ik leer het nog wel eens) ben ik er best wel goed "bovenop" gekomen.

Meer informatie over TIFS (of ITband syndrome) vind je hier: http://www.mtchuizen.com/tractus.php
http://www.sgcvisser.nl/Knietractus.html

Hierdoor ging ik ging ik wel meer fietsen. En dat Meer=Meer bleek wel in de maanden daarna.......